Tijdens de kerstvakantie heb ik geprobeerd om mijn onderzoeken even te laten rusten. Ik wil namelijk niet dat ik continu overloop van alle informatie en wilde mezelf daarom wat verwerkingstijd geven.
Toen ik echter bij mijn oma op bezoek ging om haar een gelukkig nieuwjaar te wensen, kwam ook mijn oud Nederlands docent op bezoek. Dat gebeurt weleens in een dorp, dat je familie bevriend is met je docenten. Inmiddels is dit niet meer ongemakkelijk gelukkig; ik ben dan ook geen leerling of tiener meer.
De beste man kent mij natuurlijk als jaren en is ook altijd geïnteresseerd in hoe het met mijn studie gaat. Zo kwam het dat we het over mijn onderzoeken gingen hebben, met name OPH.
Ik legde hem uit dat ik de professionele afstand tussen leerkrachten en leerlingen aan het onderzoeken ben, omdat ik me zo betrokken voel dat ik alles mee naar huis neem en eindeloos kan blijven hangen in dat wat er in de levens van mijn leerlingen speelt, met name moeilijke en zware situaties. Hij zei me dat dit heel normaal is, zeker in het begin, omdat mensen die kiezen voor het onderwijs doorgaans ook mensen zijn die veel geven om anderen.
In eerste instantie was ik natuurlijk blij dit te horen, want dit hield misschien wel in dat het 'op te lossen' is. Niet dat ik precies wist (of weet) wat ik dan precies moet oplossen, maar dat ter zijde. Ik vertelde hem dat ik denk dat mijn uiteindelijke doel is om een balans te vinden tussen de afstand en nabijheid, een soort gulden middenweg. Het laatste wat ik namelijk zou willen is dat ik super afstandelijk moet zijn en geen klik meer heb met mijn leerlingen. Hierop begon hij te lachen. "Shit, dat is geen goed teken", hoor ik mezelf nog denken. Hij vond het een mooi doel, maar gaf toe dat hij hier nog steeds mee worstelt, na al die jaren. Hij zei "Meidje, ik gun het je zo dat je dit snel leert, maar ik heb dit nu nog steeds regelmatig, dat blijf je houden, je bent docent." Het zou een mooi streven zijn, maar ik moest van hem wel blijven onthouden dat het iets zou zijn waar ik aan moest blijven werken. Ik liet hem weten het hier volledig mee eens te zijn.
Mijn doel is niet om nu het wiel (opnieuw) uit te vinden, of om dé oplossing te vinden voor het 'te veel geven om je leerlingen'. Ik denk namelijk, nu na een tijdje bezig te zijn met mijn onderzoek, dat er geen oplossing zou moeten zijn. Ik doe namelijk niets verkeerd. Het voornaamste doel is dat ik onderzoek hoe ik voor mezelf die gulden middenweg kan vinden. Misschien moet ik hem wel zelf maken voor mezelf. Het gaat mij er uiteindelijk om dat ik beter leer omgaan met alle emotionele aspecten van het docentschap, en dat vond mijn oud-docent Nederlands al een heel mooi doel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten